Son günlər Azərbaycan sosial mediasının ən çox müzakirə etdiyi mövzulardan biri deputat Günay Ağamalının uşaqpulu ilə bağlı dedikləridir.

Açıqlamanın özü ciddi bir sosial siyasət müzakirəsi üçün material idisə də, cəmiyyət onu daha çox… yumşaq desək, “yerə düşən disk” kimi qəbul etdi.

Əlbəttə, bu məsələyə emosional yox, analitik yanaşmaq lazımdır. Amma bəzən analitik yanaşma da öz-özlüyündə sarkazmla dolu olur — xüsusilə də qəribə bəyanatlar rəsmi təkliflər səviyyəsindən çox, ictimai psixologiya testinin cavab hissəsinə bənzəyəndə.

Deputatın fikri belə idi: uşaqpulu verilərsə, bəzi valideynlər “tənbəlləşə bilər”.

Bu fikrin özündə ciddi təhlükə yoxdur - nə ölkənin iqtisadiyyatı çökməklə hədələnir, nə də sosial nizam pozulur. Amma başqa bir təhlükə yaranır:

Sosial siyasət barədə müzakirə aparmalı olanların, sosial siyasətin mahiyyətini başa düşməməsi təhlükəsi.

Bu isə, açığı, uşaqpulundan daha bahalıya başa gəlir. Bəzən insan sarkazm etməmək üçün özünü saxlayır, amma mövzu çıxış yolu qoymur. Çünki uşaqpulu dünyanın demək olar hər yerində tənbəlliklə deyil, uşağın rifahı ilə əlaqələndirilir.

Ona görə də, bu fikrin sosial reaksiyası təbii idi. Cəmiyyət dedi ki, “biz uşaqlar üçün dəstək istəyirik”. Cavab olaraq isə sanki “Biz sizin tənbəl olacağınızdan qorxuruq” kimi bir mesaj eşidildi.

Belə situasiyada sarkazm müdafiə mexanizmidir. İctimaiyyətin reaksiyası göstərdi ki, cəmiyyət uşaqpulu məsələsində kifayət qədər yetkindir.

Üstəlik, heç kim deputatı hədəfə almır — insanlar sadəcə sosial siyasətin yanlış çərçivədə qurulmasına etiraz edir.

Və nəticə belə bir sarkastik analitik proqnozu qaçılmaz edir:

Əgər siyasətçi cəmiyyətin sosial gözləntilərini düzgün oxumasa, axırda özü də yanlış oxunan siyasətin bir parçasına çevrilir.

Başqa sözlə:

“Günay Ağamalının taleyi bu cür olacaq”.

Yəni, cəmiyyət nə onu ləkələyəcək, nə də hədəf seçəcək. Amma onun fikri, dediyi o cümlə, siyasətdə özündən daha uzun yaşayacaq və hər dəfə uşaqpulu müzakirəsi açılanda zarafatvari sitat kimi ortaya çıxacaq.

Bu, siyasətdə ən yumşaq, ən incitməyən, amma ən təsirli nəticədir:

Nəfəs qədər yüngül bir cümlə, taleyin ironik möhürünə çevrilir. Bu məsələ Azərbaycan siyasəti üçün dərsdir: Sosial dəstək mövzuları cəmiyyətin ən həssas nöqtələrindəndir və onların izahında bircə kəlmə belə ictimai emosiyanı dəyişə bilir.

Bütün bu prosesin sonunda Günay Ağamalının taleyi belə olacaq:

Adı yox, dediyi cümlə yadda qalacaq. Və bu, siyasətdə ən böyük sarkazmdır.

Urbaninfo.az.