2009-cu ilin 30 aprel tarixi Azərbaycan yaddaşına qanlı və sarsıdıcı bir gün kimi həkk olundu. Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyasında terror aktı təkcə bir təhsil ocağına deyil, bütövlükdə cəmiyyətə qarşı yönəlmiş amansız hücum idi. Bu hadisədən 17 il ötür, amma onun buraxdığı izlər nə yaddaşlardan silinir, nə də ürəklərdəki ağrı azalır.
Həmin gün səhər saatlarında silahlı şəxs akademiyanın binasına daxil olaraq günahsız insanlara atəş açdı. Gənc tələbələr, müəllimlər, elm yolunda addımlayan ümid dolu insanlar bir anda həyatlarını itirdilər. Onların çoxu hələ arzularının başlanğıcında idi – gələcəyin mühəndisləri, alimləri, ölkənin inkişafına töhfə verməyə hazır olan nakam talelər…
Bu hadisə xüsusilə tələbə gəncliyin faciəsi idi. Çünki həyatın ən parlaq çağında, ümidlərin ən yüksək olduğu bir dövrdə onların həyatı yarımçıq qaldı. Valideynlər övladlarını elm dalınca yola salmışdılar, lakin geri qayıdan yalnız acı xəbər oldu. Bu, təkcə ailələrin deyil, bütün xalqın dərdinə çevrildi.
17 il keçsə də, həmin gənclərin xatirəsi yaşayır. Onlar artıq yalnız bir faciənin qurbanları deyil, həm də yaddaşlarda donmuş arzuların, reallaşa bilməmiş həyatların simvoludur. Hər il bu tarixdə insanlar onları yad edir, dualar oxunur, çünki belə hadisələr unudulmamalıdır. Unudulmamaq isə həm də gələcəkdə belə faciələrin qarşısını almaq üçün vacibdir.
Bu gün ADNA terroru bizə həyatın nə qədər kövrək olduğunu xatırladır. Eyni zamanda, insanlığın, mərhəmətin və birlik duyğusunun nə qədər önəmli olduğunu bir daha göstərir. Nakama çevrilən tələbələrin arzuları, bəlkə də, artıq başqa gənclərin uğurlarında yaşamağa davam edir.
Onları unutmaq mümkün deyil. Çünki bu, sadəcə bir tarix deyil – bu, yarımçıq qalmış həyatların, sönmüş ümidlərin və əbədi yaddaşın hekayəsidir.